تفسير : تَبَارَكَ الَّذِى نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيراً اين سوره مكّيه است به شهادت اكثر آيات آن كه طرف خطاب در آنها مشركان‌اند و عمدهء اهداف آن دفع ادعاهاى كفّار است كه مىگفتند : اين پيامبر از جانب خدا نيست و اين كتابى هم كه آورده نازل از طرف خداوند نيست . معناى آيه : پرخير و بركت است و والامقام و دائم و بىزوال است خدايى كه فرقان را بر بندهء خود نازل كرد تا براى جهانيان انذاركننده و بيم‌دهنده باشد . مراد از پربركت بودن خدا اين است كه افاضهء وجود به عالم هستى و ادامهء فيض از اوست ، و افاضهء رحمت به موجودات به هريك در حد استحقاق خود از اوست ، و آفريدن و هدايت و اعطاى روزى به همهء روزىخواران در خور اقتضاى وجودشان از اوست ، و بذل بركات معنوى به ذوىالعقول در حد نياز و كمالشان نيز از اوست . و مراد از فرقان ، قرآن است كه فارق ميان حق و باطل در تمام ابعاد علوم و معارف و اصول و فروع اديان و شرايع است . و مراد از عالَمين ، انسان‌ها و پريان از زمان نزول آن تا انقراض جهان است . الَّذِى لَهُ مُلْكُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَلَمْ يَكُن لَهُ شَرِيكٌ فِى الْمُلْكِ يعنى : خدايى كه ملكيت حقيقى و سلطه و مالكيت بر آسمان‌ها و اين زمين از آنِ اوست ، و او هرگز براى خود فرزندى اتّخاذ نكرده و هرگز او را شريكى در مُلك نيست ، يعنى بر خلاف آنچه مشركان براى او دخترانى و نصارا فرزندى و ثَنَويون معتقد به ارباب انواع ، شريكانى ادعا مىكنند . وَخَلَقَ كُلَّ شَىْءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدِيراً يعنى : و او همه چيز را آفريده است - همهء انواع و اصناف موجودات جهان را از كتم عدم به صحنهء وجود آورده - و همه را به نحوخاصى اندازه‌گيرى نموده است . يعنى حقيقت هر چيز و آثار وجودى او و خواص و اوصاف او و كيفيت زاد و ولد و مقدار بقاى افراد و اصناف او را تقدير كرده و اندازه‌گيرى نموده است .